Green Mill Cider

Zaczyna się robić nieco monotematycznie, ale dziś w szkle wylądował kolejny cydr. Miałem zrobić sobie jakiś przerywnik, ale w sumie sezon się kończy, no i do gry wszedł prawdziwy gigant. Otóż w sklepach zagościł cydr Green Mill, produkowany przez Kompanię Piwowarską. Działania firmy w ostatnich latach wydają mi się mocno zachowawcze, zatem jeśli oni zaczynają z cydrem, to musi to być pewniak. Polska musi spłynąć cydrem!
Pora na debiut wydaje mi się dość dziwna. Wakacje się kończą, sezon piwny także. Choć z drugiej strony - studenci wracają na zajęcia, a to jednak poważny "target"!
Green Mill nie wygląda krzykliwie - brązowa butelka, etykieta w spokojnych kolorach. Niekoniecznie coś, co ma zwrócić uwagę. Ale może KP jest tak pewna swego?
Mniejsza jednak o taktykę korporacji, bardziej interesujące jest to, co wlali do szkła. Zatem pora sprawdzić, jak smakuje Green Mill. Zapraszam dalej!

Warka Cider

Uprzedzając od razu wszystkie wątpliwości czytających - ja też dałem się nabrać! Nazwa Warka była w moim przypadku tym bardziej myląca, bo butelki stały sobie w lodówce obok piwa Warka. Pomyślałem sobie, że skoro CO ma Somersby, KP będzie miała/ma cydr Green Mill, to i GŻ coś stworzy. Kontrę przeczytałem dopiero w domu. Ciekawe, czy prawnicy giganta zgrzytają zębami i obmyślają już taktykę i treść pozwu, czy odpuścili temat.
Faktem jest, że cydr Warka powstaje w Warce. Dla niewiedzących - to miejscowość około 50 kilometrów od Warszawy, w której działa też browar Warka. Oczywiście firma Warwin (czy tylko mi kojarzy się to z producentem win nieco tańszych?), przynajmniej moim zdaniem, ma prawo do używania nazwy miasta na swoim produkcie. Tym bardziej, że te rejony to prawdziwe jabłkowe zagłębie, więc skojarzenia z cydrem są jak najbardziej na miejscu. A że przy okazji można się podczepić pod bardziej znaną markę? Cóż, co nie jest zabronione, jest dozwolone.
A jak smakuje Warka Cider? Zapraszam dalej!

Amrut Indian Single Malt Whisky

Ogólnoświatowa moda na whisky sprawia, że ludzie nie tylko wszędzie ją piją, ale też wszędzie starają ją się destylować. Teoretycznie nie jest to jakiś bardzo skomplikowany proces, można go przeprowadzić wszędzie, magazyn na beczkę też można wybudować w każdym zakątku świata. Dlatego co chwila kolejne destylarnie z różnych zakątków świata próbują zawojować świat swoimi wyrobami. Japonia to już żadna egzotyka, większość oswoiła się z whisky szwedzką czy niemiecką (w przypadku tej ostatniej może nadużyciem jest mówienie o oswojeniu, bo ponoć jest wyjątkowo podła), ostatnio pojawia się w Polsce nawet whisky z Tajlandii.
W całej kawalkadzie egzotyki nie powinny też nam umknąć Indie. Wszak to kolonia brytyjska, więc woda życia nie jest tam niczym nadzwyczajnym. A jeśli Indie, to oczywiście Amrut.
Choć sama marka wydaje się dość młoda, to destylarnia w Bangalore działa już ponad 60 lat. Z początku produkowała ponoć dość przeciętnej jakości trunki (podobnie, jak i inne indyjskie wytwórnie, produkujące whisky z... melasy!), ale na początku lat osiemdziesiątych wkroczyła na dobrą ścieżkę i jako cel obrała sobie produkcję wysokiej jakości destylatów słodowych.
Indie to dość specyficzne miejsce do produkcji whisky. Trunek dojrzewa tu, z racji gorącego klimatu, bardzo szybko, dużo większy jest też ubytek destylatu w czasie leżakowania (nawet do 11% rocznie). Czy szybsze dojrzewanie to wada, czy zaleta? Nie mi oceniać, pewnie tęgie głowy mogłyby o tym długo dyskutować. Faktem jest jednak, że Amrut nie podaje informacji o wieku destylatu na butelce, żeby nie zniechęcać klientów młodym wiekiem w sumie nietaniego produktu (indyjska whisky tańsza od szkockiej nie jest). Czy więc po ledwie kilku latach można otrzymać trunek zbliżony do kilkunastoletniego z chłodniejszej strefy klimatycznej? Trochę w to wątpię, ale oczywiście trzeba to samemu sprawdzić.  Zatem zapraszam dalej!

Amber, Grand Imperial Porter Chili

To pierwsze od dłuższego czasu piwo, przy którym miałem mieszane uczucia. Niby bardzo ciekawa nowość, bo nieczęsto widuje się portery z takimi dodatkami, ale z drugiej strony - picie portera przy 30 stopniach na zewnątrz? Toż to jakieś szaleństwo, które z pewnością skończy się solidnym bólem głowy rano. Ale niestety ciekawość była silniejsza. Czekałem tylko na przejście największych upałów, i z pewnym przyznaję podnieceniem sięgnąłem po Granda z chilli.
Czemu tak ciągnęło mnie do tego piwa? Lubię takie kontrastowe połączenia - czekolady z solą, chili, wasabi, słodko - ostre mięsa itp. Połączenie w porterze z Ambera jest tym ciekawsze, że bazę stanowi piwo o mocnym aromacie, więc ryzyko całkowitego zdominowania trunku przez ostrą przyprawę teoretycznie nie jest duże. Oczywiście lepiej by było, gdyby Grand miał 22% ekstraktu, ale nie ma co narzekać.
Pomarudzić można oczywiście na datę premiery. Nie wiem, czym się kierował zarząd browaru, wypuszczając portera w samym środku lata. Może liczą na świadomych odbiorców, którzy wrzucą piwo na pół roku do szafki, żeby dojrzało? Chyba niekoniecznie. Zatem większość pewnie wpije go mocno schłodzonego, co oczywiście zbrodnią nie jest, ale może troszkę zakłócić wrażenia smakowe. Ja swojego wyciągnąłem z lodówki sporo wcześniej, butelka bardzo ładnie się spociła, i wręcz mówiła do mnie "otwórz, wypij!". Zatem kończę przydługi wstęp i zaczynam! Zapraszam dalej.