Chartreuse zielony

Powiem (napiszę) szczerze, że nie za bardzo wiem, jak zacząć ten post. Stoi przede mną  w kieliszku ciecz o bardzo intrygującym kolorze, która wręcz prosi się, by jej spróbować. Prosi się już od dawna, od momentu, kiedy pierwszy raz wypatrzyłem ją w sklepie.
Cóż to takiego? Chartreuse. Nie wiesz, co to za trunek? Ja też nie wiedziałem. Ale że internet to kopalnia wiedzy... Tak na szybko dla leniwych - Chartreuse to francuski likier ziołowy, produkowany na bazie destylatu winnego i wyciągów ze 130 roślin. Co ciekawe, poza cukrem nie ma w tym likierze żadnych dodatków, więc fascynujący, zielony kolor to zasługa wyłącznie naturalnych składników (strasznie to wyświechtany slogan, ale ponoć to prawda).
Kolejna zwracająca uwagę cecha to spora moc likieru - aż 55%. Całkiem sporo, więc i doznania zapowiadają się intensywne. Ponoć trunek okazał się tak smaczny, że ludzie - poza zastosowaniami leczniczymi - zaczęli go spożywać w celach dużo bardziej przyziemnych. Co więc zrobili mnisi? Stworzyli wersję lżejszą, o mocy 40%, która sprzedawana jest jako Chartreuse żółte.
Dziś jednak zajmę się tylko wersją klasyczną, zieloną. Starczy więc przydługich wstępów, pora na degustację.

Browar Konstancin, Czarny Dąb

Opis tego piwa miał powstać już kilka dni temu. Butelka cierpliwie chłodziła się w lodówce, już nawet zdjęcie zostało zrobione, a tu niestety - kwas! Było to tym bardziej irytujące, że nie zdarzyło się pierwszy raz. Mój lokalny, ulubiony browar, i taka wtopa.
Postanowiłem w swym wzburzeniu napisać mail do Browaru Konstancin z krótkim opisem moich przygód, i co ciekawe - doczekałem się odpowiedzi, a nawet bardzo miłego zadośćuczynienia.
I nie piszę tego, żeby pochwalić się otrzymanym piwem (choć wiem, że chwalenie się darmochą jest bardzo modne wśród tzw. "piwnej blogosfery") - maila napisałem jako zwykły klient, nieco zawiedziony kolejnym słabym piwem. Nie padły tam słowa w stylu "jestem Blogerem, jak nie przyślecie mi czegoś za darmo to was zniszczę na moim czytanym przez 10 osób blogu, a potem będę o tym trąbił wszędzie, gdzie się da". Cieszy mnie, że pewne standardy dotarły do naszego kraju, i nawet mniejsze firmy liczą się ze zdaniem klienta.
I to tyle tego przydługiego wstępu.
Pora wrócić do samego piwa. Jest to pewna ciekawostka - ciemne piwo, produkowane z dodatkiem cykorii i prażonego buraka cukrowego. Chyba nikt poza Konstancinem tego nie robi, a przynajmniej się tym nie chwali. Jak smakuje takie piwo? Zapraszam dalej!

Fortuna, Miłosław Niefiltrowane

Może to już nie nowość, ale ciągle jeszcze powiedzmy propozycja dość świeża - dziś w szkle Miłosław Niefiltrowany. Kolejne piwo z miłosławskiej serii, dość już bogatej, choć może niekoniecznie wybitnej smakowo.
Gdy tak wędrowałem sobie z zakupami do domu, naszło mnie na przemyślenia. Otóż - którego to ze "zwykłych" piw miłosławskich wersję niefiltrowaną niosę właśnie w torbie (dodam - torbie całkowicie nieekologicznej, która będzie się rozkładała przez 50 tyś lat, eksterminując przy okazji kilkadziesiąt zagrożonych gatunków chrząszcza i ślimaka - szok, szok i niedowierzanie, nieświadomość potęgi!). Czy to niefiltrowany pils, a może koźlak? Tego producent nie wyjaśnia. Jest po prostu niefiltrowane, szkoda, że nie wiadomo czego nie przefiltrowali.
Zastanawia mnie też nieco udział pszenicy niesłodowanej w zasypie. Po co to komu? No chyba że piwo niefiltrowane, skoro już wg. Fortuny stanowi gatunek sam w sobie, ma też prezentować określony profil smakowy.
A może jednak nie ma się co zagłębiać w taktykę managerów z Miłosławia. Pora otworzyć butelkę i zająć się tym, co do niej nalano. Zapraszam dalej.

Aberlour 10 YO

Po wczorajszych przejściach z piciem nawet nie jednego, ale dwóch Lechów, w dodatku smakujących niemal identycznie, dziś pora na przepłukanie gardła czymś szlachetniejszym.
Po ostatnich potyczkach z bourbonami, pora wrócić do Europy - dziś w szkle szkocki Aberlour w wersji podstawowej, czyli dziesięcioletniej.
Oczywiście w przypadku tej whisky nie należy oczekiwać niesamowitego bogactwa aromatów i ogromnej złożoności, ale czasem można sprawdzić, co da się kupić za niewiele więcej niż 100 złotych. O ile oczywiście sklep zachowa się rozsądnie, bo był czas, że butelki Aberloura hurtownie sprzedawały za sporo mniej niż stówka. A wtedy ta whisky stanowiłaby dobrą konkurencję dla blendów z określonym wiekiem - może wtedy zwiększyłby się odsetek osób sięgających po coś innego niż chivasy, jasie czy balantynki? Może dzięki temu rynek whisky słodowej w Polsce trochę by się zwiększył, a wtedy i droższe butelki nieco by staniały? Cóż, nie ma co rozważać, szkło w dłoń i do dzieła.